Heel Gezonde Mama - Over Leven

Ik droom nooit eng. Nou ja...bijna nooit. De keren dat het gebeurt zijn op één hand te tellen, en meestal kan ik dan ook herleiden waar het mee te maken heeft. Zenuwen voor een examen bijvoorbeeld, of schuldgevoel naar iemand die ik niet goed had behandeld. Na zo'n droom kan ik er dan ook meteen iets mee en dan is het opgelost. Maar er zijn in mijn leven twee nare dromen geweest die ik op het moment van wakker worden niet kon koppelen aan iets dat in mijn leven speelde. Levendige dromen, die nog uren na bleven zinderen in mijn lijf. Het beklemmende gevoel wat nog de hele dag bij me bleef... De eerste keer was in 2009: ik droomde over een vliegtuig dat over mijn hoofd vloog, richting Amsterdam. Ik fietste met mijn oudste dochter over de hei (ik woonde hier al in 't Gooi) en we keken samen naar boven. Terwijl we keken gebeurde er iets heel raars: er kwam een scheur in het vliegtuig. Dwars over de romp, net voor de vleugel. "Nee!" riep ik, "dit gaat niet goed!...

Morgen gaan we naar de stembus. Tenminste, als jij tot de kleine meerderheid behoort die gaat stemmen in zijn gemeente. Het verbaast mij elke keer weer hoe veel mensen zeggen niet te gaan stemmen. Hoe kunnen we zó laks om gaan met een verworven recht als ons kiesrecht? "Het heeft geen zin", is de meest gemaakte opmerking. "Alle politici zijn het zelfde"....Nog zo'n cliché. Ik snap daar echt helemaal niets van. Natuurlijk: doordat we zo veel partijen hebben wordt het uiteindelijk toch een soort mengelmoesje van al die verschillende partijen en dus meningen. En door coalities te vormen, kan het zijn dat de partij waar jij op stemde plotseling in de oppositie zit. Dat is soms teleurstellend. Maar jeetje: is dát niet de basis van democratie? Dat we met zijn allen laten horen wat we willen? Dat onze meningen (die heel verschillend zijn) allemaal worden vertegenwoordigd in onze besturen? In de geschiedenisboekjes kun je lezen hoe hard verschillende bevolkings...