Heel Gezonde Mama - Over Leven

Vandaag is hij jarig: mijn vader. Ik bedacht me dat hij 75 jaar is geworden. Wow... Bij die leeftijd dacht ik lang geleden aan kromme ouwe mannetjes met een wandelstok. Maar op één of andere manier denk ik niet dat mijn vader er nu zo uit ziet. Hoe hij er wel uit ziet? Ik heb geen idee! Ik herinner me zijn geur...een mengeling van after shave en sigaar Mijn vader en ik.... We hebben nooit een heel goede band gehad. Zelfs niet toen mijn ouders nog bij elkaar waren en wij dus in één huis woonden. Als ik terug kijk op die jaren, mijn eerste 14 levensjaren, zie ik een gezin dat als los zand aan elkaar hing. Ieder zat op een eilandje. Mijn moeder was chronisch ziek en mijn vader was vooral afwezig. Fysiek afwezig omdat hij fulltime werkte (zo was het in die tijd: moeders waren thuis, en vaders werkten), maar als hij thuis was, was hij er ook eigenlijk niet echt. Ik weet nog de momenten dat hij echt even een papa was: als ik bij hem op de fiets mocht zitten, of hij me mee nam naar Art...

Woensdagmiddag…… Ik moest met mijn zoon nog even terug naar school voor de uitslag van zijn Eindtest. “Zullen we op skeelers gaan?” hoorde ik mezelf opeens vragen. “Echt waar?!” vroeg hij blij. “Tuurlijk!”  riep ik. En hoewel ik zelf verbaasd was over deze spontane ingeving, werd ik steeds enthousiaster. Terwijl ik mijn Rollerblades (de enige echte!) uit de jaren negentig uit de schuur opdiepte, kwam er een klein gemeen stemmetje in mijn hoofd naar boven. “Jij? Skeeleren? Je bent bijna 45! Je hebt al 15 jaar niet meer geschaatst!” En ik bedacht dat ik maar even wat beschermers er bij moest zoeken. Het stemmetje kende geen genade, en nu deed mijn hoofd ook nog mee. Op een groot projectiescherm zag ik plaatjes van mijzelf, wild zwaaiend met mijn armen en languit achterover vallend. Met lachende pubers om me heen die meewarig tegen elkaar zeiden “oh, oh, oh, die ouders willen zeker ook nog even hip doen!”. Het volgende plaatje liet zien hoe ik met een arm in het gips op mijn werk...

Dit bericht kwam ik tegen op het internet. Het is een ingezonden brief van een kleuterjuf, die na bijna dertig dienstjaren gaat stoppen omdat ze het niet langer meer trekt. Worden de kinderen haar te veel? Welnee, het is de manier van werken die haar opgedrongen wordt, die haar steeds meer tegen gaat staan: toetsen, leren lezen en schrijven bij vier en vijfjarigen.... Spelen wordt steeds lastiger in de kleuterklas, waar de prestatiedruk en toetsenkoorts steeds meer toeslaat. Vanuit mijn visie op de ontwikkeling van het kind, is een kind van nature uit geneigd om te leren en te ontwikkelen. En dat gebeurt die eerste jaren spelenderwijs. Moet je eens zien hoe veel je kind al heeft geleerd voordat het uberhaupt naar de basisschool gaat! Het over-stimuleren van uitsluitend de mentale kant van een mens die uit zó veel meer bestaat dan alleen dat cognitieve deel, werkt op de lange termijn veel problemen in de hand. Dat blijkt uit steeds meer onderzoeken. Je wordt er een on-evenwichtig men...