Heel Gezonde Mama - Over Leven

Vorig jaar besloot ik te gaan vloggen over mijn helende reis. Toen ik ziek werd dacht ik in eerste instantie dat ik met een paar weken wel weer beter zo zijn. Die weken stelde ik bij naar een paar maanden....Maar in maart vorig jaar bleek dat ik een relapse had van mijn chronische aandoening ME (ook gekend als CVS). Iets waar ik al jaren niet meer aan gedacht had, omdat het zo lang "weg" was geweest. Mijn vlogs weerspiegelden mijn reis: warrig, zoekende. En ik postte ook onregelmatig. Want ik was bezig met mijn helingsproces. Maar gefilmd heb ik wel. En er zitten dan ook heel veel thema-vlogjes in mijn hoofd, die er zéker aan komen! Maar het moest nog even in mijn hoofd blijven: want in januari kreeg ik een mega aanval. Een reactie van mijn lichaam op een belastbaarheidsonderzoek voor de verzekeringsarts. Een typisch ME ding: na iedere inspanning volgt een reactie van het lichaam. Deze aanvallen heten PEM  (Post Exertional Malaise) en deze kunnen klein of groot zijn en ...

Als Heel Gezonde Mama zeg ik altijd dat gezondheid meer is dan "vrij zijn van ziekte".  Drie weken geleden kreeg ik een enorme aanval, of PEM zoals het in ME termen heet. Post Exertional Malaise, oftewel: de klap na een inspanning. Voor mensen met ME is iedere activiteit een inspanning. Of het nu een rondje wandelen is, telefoneren met je zus of het optillen van je theekopje: het vraagt iets van je lichaam en daarvoor wordt de rekening gepresenteerd. En die rekening kan er meteen achteraan komen, of soms dagen later. Niemand snapt precies hoe dat zit, en dat maakt ME ook zo verschrikkelijk lastig voor je omgeving (om over jezelf nog maar te zwijgen!) Drie weken terug was de klap keihard: niet alleen de bekende symptomen kwamen langs, maar dit keer kreeg ik ook neurologisch een enorme tik. Bijzonder beangstigend! Dagen lang kon ik niets meer. Bijna niet praten, mijn ogen konden niet goed scherp stellen en licht triggerde een migraine achtige toestand in mijn brein...

Even  terug in de tijd (foto: ifthenisnow.eu) Nog maar 1 nachtje slapen en dan is het weer zover: het feest van Sint Maarten! Ik ben opgegroeid in de kop van Noord Holland, en daar is het feest enorm populair. Met veel plezier en warmte denk ik terug aan die avonden waarop ik samen met mijn vriendinnen over de straten zwierf. Het was koud, soms nat, maar vooral héél donker. Spannend!!! En dan zag je overal lichtjes rond dansen en hoorde je van alle kanten kinderstemmetjes die hun liedjes zongen. In die tijd gebruikten we nog waxinelichtjes. Menig kind liep verkleumd over straat met een uitgedoofde kaars en een treurig natte kledder aan het einde van zijn stokje. Huilen! Maar er waren ook lampionnetjes die in de hens vlogen….ach ja…het hoorde er allemaal bij. Ik moest erg wennen toen ik eerst in Belgie, en later hier in ’t Gooi, merkte dat Sint Maarten niet overal gevierd werd. Wat miste ik het! Gelukkig gingen mijn kinderen naar de Vrije School en kregen ze daar het fee...

Het is inmiddels jaren gelden: mijn moeder -al sinds haar 47e hartpatient- kreeg statines voorgeschreven om de cholesterol-levels aan te pakken. In de maanden daarna had ze vreselijke pijnen. Ze kon geen trap meer lopen en elke beweging deed zeer. Artsbezoek hielp niets: niemand kon verklaren wat er aan de hand was. Pas na een hele lange tijd ontdekte ze dat het kwam door de statines. Ze besloot er accuut mee te stoppen en eureka: de pijn was weg. Ze ging naar haar cardioloog en vertelde wat ze had gedaan en waarom. Het antwoord van haar cardioloog: "mevrouw, dit is levensgevaarlijk: u verkort uw leven!" Waarop mijn moeder antwoordde: "beter een kort meer plezierig leven dan een lang leven vol pijn en malaise." Hieraan moest ik denken toen ik het onderstaande bericht binnen kreeg van Dr. Gabor Lenkei. Deze arts onderzoekt al jaren wat nutrienten-tekorten doen met ons lichaam. En hoe je gezonder kunt leven zonder medicijnen. Net als vele andere artsen die ik i...

Ok, het vloggen en bloggen loopt hopeloos achter op de feiten. Ik moet dus nu in het kort hier even de situatie schetsen. Hopelijk kan ik dan later aanvullen met de beelden op video. En uitgebreidere tekst. De officiële diagnose van mijn huidige toestand is een opflakkering van mijn oude vriend ME/CVS. In combinatie met een burnout. Dit alles als gevolg van extreme stress gedurende zes jaar. Ik vertel in de toekomst graag meer over die periode. Het waren jaren waarin velen van ons onder extreme druk hebben gestaan als gevolg van de financiële crisis. Wanneer je basis onderuit wordt gehaald, en je moet vechten voor je basisbehoeften (dak, eten, inkomen...) ga je in overlevingsstand. Ons lichaam is er echter niet voor gemaakt dit jarenlang te doen. Het is mijn gezonde voeding en levenshouding geweest die me er zo lang door hebben gesleept. Maar mijn lijf zegt nu gewoon even stop. En gelijk heeft ze! Toch is het niet leuk en heb ik moeite te accepteren dat ik niet veel kan. Ik...